Undanfarna daga hefur lífið snúist um veiði án þess þó að ég hafi bleytt færi síðan um miðjan apríl. Hugurinn hefur leitað upp á Urriðakotsvatn nánast daglega – allavega þá daga sem veðrið hefur verið sæmilegt en ég hafði enn ekkert látið verða af því að kíkja. Ég á líka að vera að skrifa texta en andleysið hefur verið algjört og ég engan veginn fundið fyrir þeim innblæstri sem ég svo nauðsynlega þarf til að geta skrifað allavega eitthvað hálfnothæft. Er búinn að eyða mörgum tímum undanfarna daga í að stara á blikkandi lóðrétt strik á hvítum bakgrunn. Untitled document.
Í dag fékk ég nóg af þessu og ákvað að bregðast við með róttækum aðgerðum. Undanfarið hef ég líka verið að hnýta mikið af flugum fyrir sumarið og eitthvað af þeim voru nýjar útfærslur sem mig langaði að prófa svo uppúr kl.14 í dag ákvað ég að kíkja í Urriðakotsvatn.
Þegar ég kíkti út um eldhúsgluggan hjá mér í Breiðholtinu sá ég ekki eina einustu hreyfingu á trjánum hérna fyrir utan en ansi þungbúið. Þegar ég kom niður í geymslu tók ég afdrifaríka ákvörðun. Í stað þess að taka alla veiðitöskuna mína með setti ég bara nokkrar flugur í tómt box, greip með mér taum og taumefni, hjól, stöng, auka spólu með sökkenda og svo vöðlur. Eitt augnablik hugsaði ég með mér að taka þurrfluguboxið en var snöggur að hleypa þeirri hugsun framhjá um leið og hún birtist. Þegar ég var búinn að henda þessu öllu saman í skottið fór ég aftur í geymsluna og sótti veiðigleraugun og fullt box af mýpúpum, með kúlu öðru megin en kúlulausum hinum megin. Eftir á að hyggja… fjúkk!!!
Það var gola við vatnið og vindáttin stóð á norðurbakkann. Ég lagði bílnum í nýja hverfinu í norðurhlíð vatnsins og ákvað að byrja í víkinnni við Byko. Úffff ekki skemmtilegt að tala um veiðistað sem “Víkin við Byko”. Bykohylur væri sennilega næst mesta 2007 nafn á veiðistað í heimi. Icesavestrengur væri sennilega í fyrsta.
Ég vildi óska þess að ég væri alltaf jafn athugull og rólegur við komuna að veiðistað og ég var í dag. Ég gerði allt rétt. Skoðaði mig vel um, fylgdist vel með vatnsborðinu og skoðaði hvað öldurnar báru að landi. Mökkur af tómum púpuhylkjum af mýflugum voru þarna í fjöruborðinu og í lítilli vík sunnan megin við Bykovíkina sá ég fiska vaka. Horfði vel á þetta allt saman og sá að þeir voru að éta flugur rétt undir yfirborðinu. Setti upp tauminn, 9,5 feta langan, bætti stubb við og renndi flugu þar upp á. Bætti við öðrum stubb sem gerði það að verkum að flugan sem ég renndi upp á tauminn var föst á milli tveggja hnúta. Þetta er tækni sem mig langaði að prófa þegar ég er að veiða með dropper. Svona gerði ég við aðra flugu og skellti svo síðustu á endann á taumnum. Efsta flugan var óþyngd mýpúpa #16, miðjan var af sömu tegund nema #14 og svo var enda flugan #16 með kúlu. Uppskriftin af báðum þessum flugum mun birtast í grein sem ég skrifaði í nýjasta hefti Sportveiðiblaðsins sem væntanlegt er mjög fljótlega.
Ég byrjaði á mjög basic aðferð við veiðarnar – aðferð sem lýst er í greininni – og fékk strax tvo frekar smáa urriða. Ég veitti því athygli að báðir tóku efstu fluguna og reynslan segir mér að þá er fiskurinn farinn að nálgast endann á klakinu og farinn að éta púpur rétt undir yfirborðinu. Einstaka fiskur var líka farinn að éta flugur af yfirborðinu en frekar einfalt er að sjá muninn á hringjunum á vatnsyfirborðinu.
Ég bölvaði því að hafa ekki tekið með mér þurrflugurnar svo ég gæti beitt þvottasnúruaðferðinni – aðferð sem ég nota mikið við þessar aðstæður og ég fjalla líka um í umræddri grein í Sportveiðiblaðinu. Ég kíkti þó í boxið og sá að ég var með eina CDC shuttlecock buzzer þarna meðal óþyngdra mýpúpa. Reif kúlufluguna af og setti þurrfluguna á endann. Þá fór í verra… Var ekki með þurrflugugelið til að bera á tauminn fyrir ofan púpurnar og fullkomna þvottasnúruna. Varð að láta mér þetta nægja og setti fljótlega í fisk á aðra púpuna. Fékk svo annan en ákvað þá að færa mig hinum megin í víkina svo ég gæti kastað með vindinn á vinstri höndina.
Á leiðinni yfir sé ég fisk í uppítökum innst í víkinni en ég óð í sefi og átti c.a. 2-3 metra eftir úr sefinu og að vatninu. Reif samt línu út og kastaði á fiskinn. Sá tekur þurrfluguna fljótlega eftir að allt lendir og ég ennþá langt upp á bakkanum í sefinu. Fiskurinn tók strikið inn í sefið og stoppaði svo bara þar. Ég var með mjög grannan taum – 5X – og fór þess vegna með öllu að gát. Ég hélt spennu á fiskinum og svo þegar ég kom að honum sá ég að hann var búinn að vefja taumnum utan um sefið. Þegar 130 kg skepnan kom svo vaðandi að, másandi og blásandi eins og einhver ófremdarskepna get ég ímyndað mér að fisknum hafi liðið eins og Jóa í sögunni um Jóa og baunagrasið. “Ég finn mannalykt í mínum húsum” – eða eitthvað álíka. Fiskurinn straujaði allavega útúr sefinu og út í vatn og ég heyrði bara “snapp” og stöngin rétti úr sér eins og hermaður í réttstöðu. Ekki nóg með það að fiskurinn fór með einu þurrfluguna á svæðinu heldur líka miðjufluguna. Úff. Þetta var bara byrjunin og bara fyrstu tvær flugurnar sem ég tapaði.
Eftir þetta gekk veiðin ekki eins vel en þó tókst mér að slíta upp einn og einn á púpurnar. Þurrfluguleysið plagaði mig hrikalega og ekki bætti úr skák að fiskur var að hamra flugur á yfirborðinu rétt 4-5 metra frá mér. Ég stillti mig inn á að bíða þangað til að ég sæji uppítöku og kasta svo alveg við þar sem hringirnir mynduðust og dóu út og byrja strax að draga varlega inn. Þetta krafðist ögn meiri þolinmæði en var stórkostleg skemmtun engu að síður.
Svona aðferð getur verið varasöm, sérstaklega ef maður er með runna eða eitthvað slíkt fyrir aftan sig. Ég hafði verið að kasta aðeins til hliðar við mig þegar ég sé uppítöku beint fyrir framan mig en svoldið langt úti. Ég stilli upp í skotið en þegar ég ætlaði að hleypa af heyrði ég aftur þetta leiðinlega “snapp”. Leit við og sá eina hrísluna fyrir aftan mig rugga til og frá eins og til að hía á mig og segja mér að hún hafi rænt mig þremur flugum.
Skellti þremur nýjum flugum á tauminn og var nú búinn að missa fimm flugur á mjög stuttum tíma. Það versta var ennþá eftir. Mér tókst loksins að setja aftur í fisk en í þetta sinn stóð ég á mörkum sefs og vatns, rétt nóg til að línan flæktist ekki í vatninu en þó þannig að ég gat staðið á þessum litlu hólum sem myndast undir sefinu. Ekki gleyma því að ég var með langan taum sem gerir alltaf smá vesen þegar það á að koma samskeytunum inn um efsta augað á stönginni. Þetta vesen var ekkert búið að vera neitt rosalega mikið vesen hingað til að undanskildu þurrfluguklúðrinu. Ég var alveg að ná fiskinum þegar hann rýkur inn í sefið. FOKK… Jæja ég teygði mig í tauminn (ég veit, ég veit.. heimska), renndi fingrunum niður fyrir efstu fluguna og er á leið niður að þeirri í miðjunni sem fiskurinn hafði tekið. Ég get rétt ímyndað mér örvæntinguna sem hefur gripið fiskgreyið þegar hann sá hrammana á mér nálgast sig. Fiskurinn nær að safna saman einhverju smá adrenalíni og eins og Indiana Jones þegar hann rétt náði að grípa hattinn sinn áður en hlerinn lokaðist á höndina á honum náði fiskurinn að rjúka út úr sefinu. Á sekúndubroti upplifði ég þrennt. Snertingu við þumalfingur hægri handar, síðan sársauka í þumalfingri hægri handar og að lokum þetta viðbjóðslega “SNAPP” sem ég hafði heyrt áður með skelfilegu veiðarfæratjóni sem afleiðingu.
Ég var ekkert sérstaklega lengi að kveikja á perunni. Ég hafði misst litla urriðakrílið og húkkað 260 punda ófrýnilega skepnu í staðinn. Stærsta feng ævinnar fékk ég á mýpúpu #16. Umrædd mýpúpa var á bólakafi í þumalnum á mér og ég sá bæði beittasta hlutann og agnhaldið. Af hverju í fja… var ég ekki búinn að brjóta agnhaldið af þar sem ég sleppi hvort eð er öllum fiski? Jæja… eftir nokkrar misheppnaðar tilraunir að beygja það niður með tönginni minni, og nota til þess vinstri hendi, gafst ég upp og reif fluguna bara úr puttanum og hófst handa við að hnýta nýjar flugur á. Það reyndist ekkert sérstaklega auðvelt þar sem fossblæddi úr þumalputtanum.
Hvað um það.. þessi póstur er orðinn alltof langur og ég orðinn þurr í augum af þreytu. Til að gera alltof langa sögu stuttu þá náði ég tveimur fiskum í viðbót þarna áður en menn voru farnir að kasta spúnunum sínum sitt hvoru megin við mig. Sá síðasti var sá flottasti, sennilega um 2 pund og í góðum holdum. Ég fagna þessari fyrstu ferð þarna upp eftir og jafnvel þó þetta hafi bara verið c.a. 3 tímar sem ég var þarna þá hitti ég akkúrat á mýklakið og það gerði hreinlega útslagið í dag. Ég hvet þá sem hafa gaman af vatnaveiði að kíkja á þessa grein mína í Sportveiðiblaðinu.
Glöggir mega endilega telja hvað ég missti margar flugur í vitleysu í dag.
Filed under: fluguveiði, flyfishing, Veiði | 1 ummæli »
