Húseyjarkvísl 6.-9. júlí 2009

Eins og lesendur hafa eflaust tekið eftir hef ég verið við veiðar í Húseyjarkvísl undanfarna daga. Fyrstu vaktina áttum við Guðrún A svæði sem þýðir Gullhylur, Laxhylur, Flathylur og Reykjafoss. Við ákváðum að byrja í Laxhyl og eins og venjan er orðin byrjuðum við á hitchi. Þá tóku við 2-3 smáflugur sem ég man ekki í augnablikinu hverjar voru né hve margar en næst í röðinni var hálftommu Þýsk snælda á flotlínu. Neðarlega í hylnum er tekið hressilega í og á land kom 74 cm grálúsug hrygna.

Við færðum okkur í Flathyl og eftir sömu leikaðferð og á undan tók fiskur sömu túpu og í Laxhyl en í þetta sinn var Guðrún með prikið í höndunum. Eftir stutta stund lak fiskurinn af.

Morguninn eftir áttum við B svæði og höfðum frétt af laxi í Réttarhyl og Laugarstreng. Hvorugt okkar hafði mikið skoðað þetta svæði áður en ég hafði þó séð Réttarhylinn og Togga eitthvað svona rétt aðeins. Við byrjuðum í Réttarhyl en urðum ekki vör við fisk. Færðum okkur upp í Laugarhyl (smá misskilningur) og urðum ekki heldur vör þar. Veiddum Togga, Kamarhyl og Skugga án þess að verða vör við lax en í Skugga negldi fallegur urriði Sun Rayinn hjá mér. Hrikalega sterkir urriðar þarna.

Klapparhylur er með fallegri stöðum í ánni og með fallegri stöðum að mínu mati. Neðst urðum við vör við urriða í

Þessi fallega kona!!!

uppítökum og þar sem allt silungadót var í bílnum kastaði Guðrún Sun Ray á þessa fiska. Í fyrsta kasti negldi c.a. 2 punda urriði Sun Rayinn og upphófst heilmikil barátta sem endaði með löndun og mjög kátri veiðikonu. Sjá mynd.

Við fórum aftur niður í Réttarhyl þar sem uppítökur urriðanna fóru ekki framhjá okkur. Í stað þess að berja á laxi sem ekki vildi taka ákvað ég að reyna bara við urriðann. Setti þurrflugu undir og kastaði á uppítökurnar. Í þriðja eða fjórða kasti tók c.a. 2 punda urriði fluguna og aftur þessi líka þvílíka barátta niður eftir allri beygjunni þarna. Virkilega gaman og mjög skemmtileg viðbót við laxveiðina. Eða kannski er laxveiðin bara skemmtileg viðbót við þessa frábæru urriðaveiði sem er þarna.

Seinni vaktina urðum við vör við bleikju í Laxhyl og aftur af því að laxinn var ekki að taka snerum við okkur bara að silungnum. Tókum eina bleikju og einn urriða andstreymis með tökuvara í Laxhyl. Bleikjan tók heimasætu púpu en urriðinn litla rauða Frances keilutúpu.

Daginn eftir (í gær) gerðust svo ævintýri í Laxhyl. Eftir hefðbundna umferð af hitchi og smáflugum fékk Snældan að rúlla yfir. Af því að Guðrún er nýbyrjuð í fluguveiðinni fékk ég það hlutverk að kasta fyrir okkur bæði af því að ég get kastað aðeins lengra og eins langt og þarf að kasta þarna. Ég kasta og rétti henni svo stöngina strax og hún sér um rest. Neðarlega í hylnum kasta ég alveg að bakkanum hinum megin og rétti henni stöngina. Hún mendar einu sinni og þá er rifið í. Urriði hafði neglt fluguna og hún rúllar strax inn þann litla slaka sem var úti en þá losnar urriðinn af. Ég tek af henni stöngina og dreg inn til að kasta aftur en þá er rifið í. Í þetta skiptið var eitthvað miklu stærra á hinum endanum og ég bið Guðrúnu afsökunar á þessu öllu saman.

Fljótlega kemur í ljós að þarna er lax á ferðinni og það c.a. 70-80 cm langur, greinilega glænýr og virkilega sprækur. Ég tók fast á honum og er farinn að finna virkilega til í hendinni. Það var nánast þannig að í hvert skipti sem ég kom honum að landi tók hann rokuna útí strauminn aftur. Eftir langa baráttu ætlaði ég sko aldeilis að taka fast á honum og koma honum í land svo Guðrún gæti sporðtekið hann en þá heyri ég bara KRAKK!!!!! Stöngin brotnaði við næst neðsta hlutann af fjórum. Ég greip restina en þá tekur laxinn einn eina rokuna og átakið kemur beint á tauminn sem slitnar eins og tvinni. Stöngin sem brotnaði er uppáhalds stöngin mín, Sage Z-axis #6, 10 feta og ég sat eftir í sárum. Þvílíkt svekkelsi.

Þegar á heildina er litið vorum við bæði mjög ánægð með ána, húsið og allt umhverfi. Ég sit hérna skaðbrunninn á handarbökum, andliti og háls með hvít gleraugnaför eftir Polaroid gleraugun. Einhvers konar sambland af Rúdolf og þvottabirni. Veðrið var frábært allan tímann, sól og blíða. Eins og góður maður sagði: “kannski veiðir maður færri fiska í svona veðri en það er bara svo miklu skemmtilegra að veiða í svona veðri”. Heyr, heyr.

Hinir í hollinu fengu í það minnsta þrjá laxa og ef ég taldi rétt eru komnir 9 laxar á land. Myndir í þartilgerðu albúmi.

Byrjar vel í Húseyjarkvísl

Falleg 74 cm hrygna úr Laxhyl í Húseyjarkvísl

Byrjaði að veiða í Húseyjarkvísl í dag með Guðrúnu kærustu minni og það má segja að það hafi byrjað vel. Vorum komin í hús um kl.16 eftir smá tafir við að reyna að hafa uppi á nýja disknum með Pöpunum. Það gekk ekki og tafði okkur aðeins. Við byrjuðum í Laxhyl sem er að mínu mati einn fallegasti og skemmtilegasti fluguveiðistaður sem ég hef veitt. Tökum hefðbundið leikkerfi á þetta og byrjuðum smátt. Það var svo í lokin að hálftommu þýsk snælda fékk að rúlla yfir staðinn og neðarlega er tekið hressilega í. Um stund sáum við hvorki tangur né tetur af fiskinum en svo þegar sporðblaðkan kíkti uppúr var ljóst hvers var að vænta.

Eftir snarpa baráttu kom 74 cm grálúsug hrygna með halalús á land og fékk svo að fara aftur. Það var gaman þegar hún fór og spreyjaði duglega yfir okkur sem á bakkanum vorum. Stuttu seinna setti Guðrún í lax í Flathyl en sá lak af eftir stutta stund. Góð byrjun. Læt vita hvernig gengur og hendi svo inn fleiri myndum þegar ég kemst heim í almennilega tengingu.

Galtalækur í góða veðrinu í gær

Undanfarna 20 daga hefur veitt hér á landi bandaríkjamaður á mínum vegum og hann hefur veitt vel. Síðasti dagurinn hans var í gær og mér tókst að hafa uppi á leyfi fyrir hann í Galtalæk með ótrúlegri heppni. Hann hafði veitt þar einn dag áður og gert góða veiði og vildi ólmur komast aftur. Fyrir, eins og ég segi, algera heppni tókst mér að redda því og hann bauð mér að veiða með sér þar í gær. Þar sem ég er ótrúlega upptekinn maður sá ég mér ekki fært nema veiða með honum hálfan daginn og var kominn á staðinn um 9:30 í gærmorgun. Þegar ég lagði af stað úr bænum var þungbúið og dálítil gola. Á Hellisheiði var svartaþoka en þegar ég renndi niður Kambana sá ég hvar sólin skein í fjarska. Við komuna í Galtalæk var þar brjáluð blíða og það fyrsta sem ég gerði var að smyrja allt sem hét bert hold með Mygga, mýflugnafælunni minni sem lyktar svo viðbjóðslega.

Ég fann minn mann dálítið neðan við Steinbogann og hann sagði mér að hann hefði sett í fisk sem honum tókst ómögulega að landa sjálfum. Fiskinn hafði hann fengið í Steinboga (hvar annars staðar?) og þeir sem þar þekkja til vita að þar er mjög erfitt að landa stórum fiskum, sérstaklega ef maður er með langan taum og tökuvara. Við ákváðum að reyna við Steinbogann saman og ég fékk að byrja þar sem ég yrði svo stutt við veiðar. Eftir aðeins nokkur köst tókst mér að brjóta stöngina mína og bandaríkjamaðurinn tók við. Við vorum á austurbakkanum, sem er kannski ekki besti bakkinn að vera á en bandaríkjamaðurinn fullvissaði mig um að rennslið væri betra þeim megin. Uppsetning var með þeim hætti að taumurinn var kónískur 9 feta Rio taumur, 8,2 punda. Þar framan á var bætt við 30-40 cm af 6,2 punda taumefni sem hnýtt var í stóra og þunga vorflugupúpu. Sú fluga þjónaði nánast þeim eina tilgangi að sökkva og koma öllu draslinu hratt niður á botn en þar sáum við nokkra stóra urriða éta á fullu. Hnýtt í buginn á þeirri flugu kom svo taumstubbur, 5 punda, c.a. 20-30 cm langur og á endann á honum var lítil mýpúpa með tungsten kúlu. Efst á þessu öllu saman rétt áður en kom að flugulínunni var svo lítil gul kúla sem virkaði sem tökuvari. Þessi litla kúla hélst ekki á floti en það kom ekki að sök því hún var nóg til þess að maður gat séð alla hreyfingu á taumnum og flugunum og ef hún stoppaði, reif maður í.

Þetta fékk allt saman að fljúga þarna um með birki hríslur og hvönn á bakkanum. Gróðurinn virkaði sem fínasta skjól því við komumst ansi nálægt fiskunum og gátum vel fylgst með þeim, í felum á bakvið hvannarrunna. Fljótlega fékk bandaríkjamaðurinn töku og þar var á ferðinni einn af minni fiskum Steinbogans. Feitur og fallegur c.a. pund fiskur kom á land og svo útí aftur. Það var komið að mér og bandaríkjamaðurinn fór upp á brúnina og lóðsaði mér með köstin. Þegar eitt kastið fór aðeins of langt til vinstri fyrir stóra fiskinn sem við vorum að reyna við stoppaði litla gula kúlan og ég togaði í línuna. Eitthvað togaði á móti sem síðan rauk um allan hylinn með öllum illum látum. Bandaríkjamaðurinn kom niður og tók fram háfinn. Svipaður fiskur og hann hafði fengið stuttu áður lá í háfnum og fékk svo að fara aftur útí. Aftur var skipt um veiðimann og ég fór uppá brúnina.

Við vorum búnir að skipta ört um flugur og höfðum prófað margt. Við sáum hvar þessi stóri var og sáum að hann var að éta alveg á fullu. Stundum kom hann niður um c.a. hálfan metra að sækja æti sem flaut framhjá. Við vorum líka búnir að setja flugur alveg við hann en hann vildi ekki það sem við buðum honum. Ég skildi fluguboxin mín eftir þegar ég fór uppá brúnina og bandaríkjamaðurinn valdi flugu sem ég hef sýnt hér áður og heitir Chromie. Þessi útgáfa sem hann valdi er hnýtt með efni sem heitir að mig minnir Strecth floss eða eitthvað álíka og virkar svart en er í raun dökk fjólublátt. Kúlan er úr tungsten og það er silfraður undirbúkur (underbody). Ég fylgdist vel með og byrjaði líka að taka upp myndband. Eftir aðeins örfá köst sá ég hvar fiskurinn færir sig til hægri að sækja eitthvað og á sama tíma stoppar litla gula kúlan. TAKE, TAKE!! öskraði ég á bandaríkjamanninn en þess þurfti ekki því hann hafði alveg séð kúluna stoppa. Næsta sem ég sá var hvar stóri fiskurinn rýkur af stað og stöngin hjá veiðifélaga mínum var í keng.

Þegar búið var að landa með herkjum var fiskurinn myndaður ásamt veiðimanni og svo sleppt aftur. Ég tók við og náði einum litlum í viðbót áður ég þurfti að rjúka aftur í bæinn. Sannarlega skemmtilegur morgunn í frábæru veðri og ég sé það að ég þarf að fara að veiða urriða meira um hásumar í staðinn fyrir að standa alltaf í þessum vorveiði barningi. Eða kannski bara gera bæði og veiða þá bara fleiri daga… Hhmmm það er spurning. Eitt er víst að umhverfi Galtalækjar er allt annað í endann á júní en í byrjun apríl. Hér að neðan má sjá myndband frá þessu öllu saman og svo nokkrar myndir í þartilgerðri möppu.

Stórir urriðar úr Minnivallalæk

Loksins þegar ég hef tíma til að skrifa er um að gera að moka bara inn nýjum póstum. Betra samt að aðskilja hverja veiðiferð fyrir sig. Marg umræddur bandaríkjamaður sem fór með okkur strákunum á Grímstunguheiði hefur undanfarnar vikur flakkað um landið að veiða silung. Í gær veiddi hann í Minnivallalæk og ég fór með honum að sýna honum alla “leynistaðina”. Við byrjuðum í Stöðvarhyl til að koma honum í samband við fisk og ná úr honum mesta hrollinum. Hann var búinn að sjá myndir hjá mér og var alltof æstur að byrja að veiða í læknum. Eftir góða stund í Stöðvarhyl að berja flugum á móti vindi var minn maður orðinn vel pirraður. Ekki hjálpaði að sjá skepnurnar í hylnum sýna sig reglulega en geta ekki drullað út flugum. Ég sýndi honum hvernig íslendingar fara að því að kasta á móti vindi og með smá æfingu fór þetta að gerast. Svo festir hann og slítur. Ég tek að mér að græja nýjan taum og smelli undir tveimur flugum. Mýpúpu með tungsten haus á dropperinn en Copper John númer 14 á point. Í öðru kasti neglist tökuvarinn á kaf, minn maður rífur í og uppúr djúpinu rýkur þessi líka fallega skepna hátt í loft upp. 65 cm hrygna tekur svo sporðadansinn fyrir okkur og rýkur fram og tilbaka í hylnum áður en ég næ að koma háfnum undir hana. Flugan úr, myndir og aftur útí. Kirk var í skýjunum og þakkar mér fyrir að halda sér jákvæðum meðan ekkert gekk. Fiskurinn var spikfeitur og bandaríkjamaðurinn aldrei fengið stærri urriða. Deginum var bjargað.

Seinna um kvöldið fórum við á staðinn minn og sjáum fisk í uppítökum. Skriðum niður fyrir hann og Kirk byrjar að bjóða honum þurrflugur. Svo fleiri þurrflugur. Svo óþyngdar púpur. Svo fleiri þurrflugur. Svo emergers. Svo tók ég við og hélt áfram að bjóða honum flugur. Ekki vildi þessi skepna nokkurn skapaðann hlut og við sáum aldrei flugur fljóta framhjá. Hvern fjandann var skepnan að éta svona mikið? Við vorum búnir að prófa allt sem hugsast gat að væri í læknum, lengja taum, stytta taum, minnka ummál taums, bera á og ég veit ekki hvað. Eftir að hafa eytt allavega góðum 90 mínútum í þennan eina fisk ákváðum við að hætta við hann og ég fékk leyfi til að prófa eitt að lokum sem púrítanar munu seint samþykkja. Að kasta litlum hvítum Nobbler andstreymis og strippa hratt niður ána og framhjá fisknum. Bandaríkjamanninum leist nú ekki á blikuna og sagði að ef þetta virkaði skyldi hann éta hattinn sinn.

Fyrsta kast… Ekkert. Annað kast. Flugan lendir, strippið hefst, flugan fer framhjá og yfirborðið ólgar. Skyndilega stefnir tundurskeyti í áttina að mér og ég eyk hraðann á strippinu. Búmm.. fiskurinn neglir!!! Stekkur, rýkur upp ána og brunar undir bakkann. Einhverjum mínútum síðar endar ein skemmtilegasta barátta mín við fisk þegar Kirk rennir háfnum undir 63 cm hrygnu. Nobblerinn rétt hangir í vörinni. Myndataka og svo aftur útí. Frábær endir á frábærum degi.

Því miður voru allar myndir teknar á myndavél bandaríkjamannsins sem hann lofaði að senda mér við heimkomuna ásamt fleiri myndum úr ferðalagi sínu á Íslandi. Ég mun að sjálfsögðu deila þeim með ykkur þegar þær lenda.

Ævintýri á heiðum part 2.

Gegnum þétta þokuna sáum við glitta í bílinn og ég segi sem betur fer því GPS tækið vildi fara með okkur allt annað. Við komumst aftur í skála og þar biðu okkar Geiri og Valdi með bros á vör. Það var eitthvert svona skítaglott á þeim. Þeir höfðu greinilega haft meira uppúr krafsinu en við. Við nánari grennslan kom í ljós að þeir höfðu rambað á djúpan og mikinn hyl og haft uppúr honum nokkrar sílspikaðar bleikjur og slitið úr allavega tveimur. Við Kirk vorum búnir að labba 12 kílómetra og það góðan part í svartaþoku. Við skyldum í þennan hyl í fyrramálið.

Morguninn eftir vöknuðum við fuglasöng sem annars rauf algera þögn. Sólin skein en það var nú ekki sérstaklega hlýtt þegar við röltum af stað niður að hylnum. Valdi og Geiri fóru að kanna Svínavatn og læk sem rennur úr því. Á leið niður að hylnum vildi Kirk kasta á flottan hyl þar fyrir ofan en ég hélt áfram í hylinn. Strákarnir höfðu minnst á að þeir hefðu þurft að sökkva flugunum ansi duglega og því setti ég Teeny línuna mína undir með 15 feta sökkenda. Þar á endann lítinn hvítan Nobbler.

Hylurinn verður til þegar tvær kvíslar koma saman, Þjófakvísl annars vegar og Öldumóðukvísl hins vegar. Þarna er mjög djúpur dammur þar sem straumar beggja mætast. Í þriðja eða fjórða kasti er tekið hressilega í og ég fann að ég var með stóran fisk á endanum. Eftir snarpa og frekar letilega baráttu landaði ég fyrstu bleikjunni minni á Grímstunguheiði. Við Kirk vorum sammála um að bleikjan hlyti að hafa verið þunglynd eða eitthvað því það var engu líkara en ég væri að draga golþorsk að landi. Engin alvöru barátta að ráði.

Kirk tók við en ekkert gekk. Við fórum víðar en ekkert gekk. Kirk vildi fara lengra en hlunkurinn nennti ekki með. Aftur í skála með viðkomu í hylnum. Tók tvær stórar bleikjur til viðbótar sem voru báðar álíka latar við að eiga. Ég velti því fyrir mér hvort vatnshitanum væri um að kenna en vatnið var jökulkalt. Þetta er eitthvað sem ég hef ekki upplifað áður og oft veitt um vor í frosti.

Seinna þennan dag fékk Geiri fallega c.a. 2 punda bleikju á mjög flottum stað í Þjófakvíslinni örlítið fyrir ofan skálann. Morguninn eftir ákváðum við að pakka saman og halda niður á láglendið. Seinni part þann dag veiddum við í Hópinu en án árangurs. Hittum fyrir bónda sem sagði okkur að við værum ekki á réttum stað. Flettum í Stangveiðihandbókinni og hringdum í landeiganda við Laxárvatn. Eyddum restinni af kvöldinu í fallegu veðri að moka upp smáurriða þar. Það er spurning um að kanna þessar heiðar betur þegar farið er að hlýna eitthvað að ráði.  Myndir úr ferðinni eru hér.

Opnunin í Grafará

Jæja þá er búið að opna Grafará og verður að segjast að heldur var opnunin dauf því aðeins tvær bleikjur komu á land í þá tvo daga sem opnunarhollið var við veiðar. Það er vonandi að rætist úr núna fljótlega og sjálfur er ég að fara norður í byrjun júlí og næ þá vonandi að kasta eitthvað í ána.

Enn er nóg af lausum hollum og skyldi kannski engan undra þar sem markaðssetning hefur ekki verið upp á marga fiska. En leyfin eru tiltölulega ódýr og góður séns á að hitta á ævintýri þarna. Ég er að vinna í að koma upp síðu fyrir ána á www.grafara.icelandangling.com þar sem finna má upplýsingar um ána ásamt fréttum og myndum og einhverju slíku. Er að vinna í því að koma inn lista yfir lausa daga.

Alla síðustu viku og eitthvað af þessari viku lá tölvupóstfangið mitt niðri og ég fékk engan póst. Menn hafa verið að hringja í mig alveg brjálaðir yfir þessu og ef einhver hefur sent mér póst á stjaniben@stjaniben.com og ekki fengið svar enn, bið ég þá að senda mér aftur. Biðst ég afsökunar á þessu öllu saman og vona að þessum blessuðu tæknivandamálum fari að linna.

Ævintýri á heiðum

Síðustu tvær vikur er ég búinn að vera á þeytingi víða um land. Nú síðast fór ég hringinn með fjölskylduna og fellihýsið í eftirdragi. Þar á undan fór ég með félögum á Grímstunguheiði þar sem við eyddum tveimur dögum við veiðar. Upprunalega planið var að vera lengur en ýmsir þættir urðu til þess að við ákváðum að stytta ferðina um tvo daga. Svæðið þarna uppfrá er svakalega skemmtilegt en það þýðir mikið labb í leit að fiski sem satt að segja hélt sig ekki víða. Sá sem reddaði leyfum og gistingu sagði mér hvar helst væri að finna fiska og við héldum af stað frá skálanum í tveggja manna hópum í sitthvora áttina. Ég tók með mér bandaríkjamann sem ég var að aðstoða við að skipuleggja veiðiferð hérna á Íslandi.

Það kom í hlut okkar bandaríkjamanns að fara á bílnum að Refkelsvatni og ganga þar niður með útfallinu þangað sem það sameinast Vatnsdalsá. Þar áttu stóru bleikjurnar að vera.Við komum að vatninu og sáum á GPS tækinu að útfallið var akkúrat hinum megin við vatnið. Hófst þá gangan… gangan “aðþvíervirstist” endalausa!

Við komuna að útfallinu sáum við að klak toppflugna var nýbyrjað og uppítökur jukust mikið. Kirk, bandaríkjamaðurinn sem ekki hafði sofið í 36 tíma þegar þarna kom við sögu, setti undir þurrflugu og kastaði á uppítökurnar á meðan hlunkurinn (ég) kastaði mæðinni og tók myndir. Fyrsta kast lenti svo fallega og tveimur sekúndum síðar var hann í harðri baráttu við c.a. 100 gr. bleikjutitt. Ussssss þetta voru ekki þessar 6-8 punda bleikjur sem við vorum að leita að. Orð bóndans glumdu í hausnum á mér og keyrðu mig áfram… “þar sem lækurinn rennur í Vatnsdalsá, þar eru alltaf stórar bleikjur”. Ég nennti ekki að eyða sekúndu í þessum læk þó svo að mikið væri af fiski í honum, sumir fiskanna meira að segja alveg að sæmilegri stærð. Ég óð áfram í þeirri von að ég væri að fara að setja í einhverjar skepnur þar sem lækurinn rynni í Vatnsdalsá. Ég skal komast þangað!! Lækurinn virtist endalaus og þegar ég fór að skoða GPS tækið betur runnu á mig tvær grímur. Þetta var heljarinnar göngutúr niður að ánni og það um hrikalega þýft landslag. Note to self: ekki ganga í vöðlunum við þessar aðstæður. Sérstaklega ekki þegar þú ert 130 kíló að þyngd og með bakpoka!!

Við komuna að ánni var mér orðið svo skelfilega illt í maganum að ég hafði ekki áhuga á neinu öðru en að liggja bara í grasinu. Týpískt!!! Venjulega hefur veiðivonin yfirtekið alla aðra kvilla en þarna gat ég ekki leitt magaverkinn hjá mér sama hvað. Ekki hjálpaði að hvorki ég né Kirk vorum að fá neitt. Svefnvana hélt hugrakki bandaríkjamaðurinn áfram að kasta flugunum sínum og dást að landslaginu í senn en fljótlega hafði hann orð á því að furðulegt væri að ekki væri neinn fiskur í svona fallegri á. Ég gat lítið annað gert en fullvissað hann um að ég væri ekki að plata hann til Íslands í algjört fiskleysi.

Eftir langa göngu upp með Vatnsdalsá vorum við orðnir svangir og löngu komnir úr talstöðvarsambandi við hinn flokkinn sem veiddi svæðið næst skálanum. Við ákváðum að stytta okkur leið yfir hólana þarna og koma okkur í skála. Bíllinn er sennilega bara hérna handan við næstu hæð. Áfram gengum við. Og áfram gengum við. Svo kom þokan. Ekkert bólaði á bílnum og við komum að stöðuvatni sem ekki var Refkelsvatn. Þetta vatn var ekki að sjá á GPS tækinu og frekar skuggalega mýrin þar í kring. Mér leist orðið ekkert á blikuna og þaðan af síður þegar ég fattaði að veiðibakterían hafði gert það að verkum að við gleymdum bæði mat og drykk.

Við ákváðum að tylla okkur og kasta mæðinni. Við lögðumst í þykkan mosann og ég fann þreytuna svífa á mig. Þorstinn var þvílíkur að ég íhugaði það að drekka bara úr vöðlunum… viðbjóður ég veit en hey… ég hafði svitnað svo hrikalega í vöðlurnar og ekki með dropa að drekka. Ég rankaði við mér þegar þykk þokan hafði kælt svitann nógu mikið að mér var orðið kalt. Ég hnippti í Kirk sem hafði lagt af stað heiman frá sér í Kaliforníu klukkan 6 morguninn áður og stakk upp á því að við héldum áfram í þeirri von að við rötuðum aftur í bílinn.

Framhald síðar…

Grafará opnar í dag

Í dag opnar Grafará formlega fyrir veiðimenn. Ég bíð spenntur eftir fyrstu fréttum og læt þær flakka hér inn um leið og þær berast.

Að veiðum á heiðum

Undanfarna daga hef ég verið við veiðar á heiðalöndum fyrir norðan. Þar má finna mikið af hrikalega flottu vatni, bæði rennandi og stöðu. Við gengum mikið um heiðarnar og veiddum alla álitlega hylji en höfðum ekki mikið uppúr krafsinu. Þær bleikjur sem við fengum voru þó nokkuð myndarlegar.

Því næst fórum við niður af heiðinni og veiddum Hópið og Laxárvatn. Fengum ekkert í Hópinu en mokuðum í Laxárvatni, smáum urriða. Sökum anna get ég ekki sett þetta inn strax en hendi þó inn myndum úr ferðinni.

Staðará – Seinni hluti

Ég gleymdi sennilega að taka það fram að Geiri fékk einn lítinn sjóbirting þarna um morguninn á hvítan nobbler. Eftir hádegismatinn og léttan legging fórum við Geiri aftur niður að á en leyfðum Valda að lúlla aðeins lengur. Ég hélt áfram með sömu taktík og um morguninn en Geiri fór ofar á svæðið og hélt áfram straumflugu pælingum. Ekkert gekk hvorki hjá mér né Geira. Ég skipti ört um flugu og fór víða þarna um svæðið en ekkert gekk.

Svo kom ég aftur niður að neðsta strengnum og í þetta skiptið með græna marfló og tökuvara. Barði þetta fram og tilbaka en ekkert gekk. Í því kom Geiri og stakk uppá að ég skipti um flugu og færi í eitthvað allt annað. Ég hafði sett eitthvað af flugum í box sérstaklega fyrir þessa ferð og ein þeirra var fluga sem ég hafði keypt fyrir einhverjum árum síðan en aldrei notað. Þannig var mál með vexti að ég var að veiða Elliðaárnar í vorveiðinni á urriða sennilega árið 2006 frekar en 2007 og þá var veiðibókin þakin flugu sem heitir Hot chick. Ég fór þá að grennslast fyrir um fluguna og keypti mér eintak. Þótti mér nú ekkert sérstaklega spennandi og notaði hana aldrei fyrren þarna við þennan streng. Viti menn… Fyrsta kast og bleikjan tók. Frábær skipting og við Geiri sammældumst um að kalla fluguna Solskjær í höfuðið á einhverjum albesta varamanni sögunnar. Impact sub var eitthvað sem kom í hugann.

Eftir að hafa týnt upp þrjár bleikjur í nánast jafn mörgum köstum festi ég fluguna og sleit. Jæja þá fórum við bara í eitthvað svipað og reyndum Peter Ross púpu. Eftir alltof mörg köst rataði ég loksins á eina sem var sú stærsta sem við höfðum fengið hingað til. Ég kíkti aftur í boxið, sannfærðum um að það væru miklu fleiri bleikjur þarna í strengnum, og gróf upp Heimasætuna í púpuformi. Sú fór fremst á tauminn og þaðan í strenginn. Nokkrum bleikjum seinna ákvað ég að skilja hana bara eftir þarna í strengnum og þar er hún sennilega enn.

Svona gekk þetta nú sinn vanagang og við héldum áfram að týna upp smábleikjur og höfðum gaman af. Ég er ekkert með neitt snobb og mér finnst yfir höfuð bara gaman að veiða. Mér finnst líka gaman að kasta og það sérstaklega þegar veðrið er eins og það lék við okkur þegar við vorum þarna. Vissulega verður það eilítið þreytt að moka svona upp smáfiskinum en vonin um eitthvað aðeins stærra heldur manni við efnið.

Síðasta kvöldið fór Valdi að garfa í gamlar gestabækur og fann þar eina sögu frá því síðustu öld um fallegan hyl aðeins ofar í ánni. Við höfðum einhvern veginn alveg gleymt okkur á ósasvæðinu og ekkert ráfað ofar í ána að skoða. Sennilega var það af því að við Valdi höfðum farið þar um árið áður en þó var það töluvert ofar í ánni. Við ákváðum að kanna svæðið neðan við brú en ofan við ósasvæðið morguninn eftir.

Þann morgun var beddinn einhvern veginn meira spennandi kostur og þrátt fyrir fögur fyrirheit um að rífa sig á lappir klukkan sjö vorum við ekki komnir útí á fyrren að verða ellefu. Við erum lélegir veiðimenn. Við vorum snöggir að finna staðinn sem sagt var frá í gestabókinni og þar að auki fallegan bakka sem alveg öskraði á mann að geymdi urriða. Við veiddum okkur hratt niður og Valdi týndi upp þrjá frekar smáa staðbundna urriða á leiðinni. Þá var því lokið og við ákváðum að pakka saman og koma okkur heim. Á leiðinni upp í bíl skyggndum við bakkann þar sem Valdi hafði tekið urriðana og sáum þá ansi myndarlegan fisk þar í hylnum. Sá hann okkur líka og lét sig hverfa en við giskuðum á að þarna væri á ferðinni annað hvort sjóbirtingur eða lax, á að giska 5-6 pund að þyngd.

Þetta kveikti von í brjósti voru á nýjan leik og við héldum áfram en án árangurs. Veiddum þetta svæðið upp fyrir brú og aftur tilbaka en ekkert gekk og játuðum við okkur sigraða. Munum það næst að fara víðar og festast ekki í smáfiskamokinu í ósnum.

Engu að síður frábær túr þar sem mikið var hlegið, góður matur á borð borinn og virkilega skemmtilegar stundir á bakkanum. Um það snýst þetta nú á endanum.