Þverá í Fljótshlíð – fyrstu laxarnir – frúin með ‘ann – Myndir

Ég hef áður sagt frá því að ég er að upplagi meiri silungsveiðimaður en laxveiðimaður og stafar það að mestu leyti af því að ég er sem stendur ennþá bara fátækur námsmaður. Eins og glöggir hafa eflaust tekið eftir hef ég það mikinn áhuga á fluguveiði að það jaðrar við þráhyggju… skítt með það… það er ekkert nema þráhyggja. Jafnvel þó ég ætti endalaust af peningum og gæti leyft mér að fara í laxveiði í 90 daga á ári þá eru það ennþá bara 90 dagar og ég yrði geðveikur á biðinni eftir að vertíðin byrjaði aftur ef ég veiddi bara lax. Þess vegna fer ég mikið í vötn og silungsveiðiár og í raun finnst mér langskemmtilegast að veiða urriða með þurrflugu. Hvað um það.. ég er ekki mikill laxasérfræðingur en ég er þó að læra og er duglegur að spyrja þessa laxveiðisérfræðinga sem ég þekki um það hvernig maður á að bera sig að við laxveiðar. Konan mín er ný í fluguveiðinni og við erum að fara saman í þrjá daga í Laxá í Nesjum núna í ágúst. Af þessum ástæðum sem ég hef talið upp hér að framan ákváðum við að fara í smá “æfingatúr” í Þverá í Fljótshlíð. Það voru laus leyfi og ekki of dýrt svo að við ákváðum að skella okkur í tvo daga.

Komum í hús og hittum tvo vinalega menn sem voru á einni af stöngunum fjórum en við höfðum heyrt af því að það væru útlendingar í hinum stöngunum tveimur. Þar sem ekkert bólaði á þeim í hús ákváðum við að kallarnir færu á svæði 4 en við frúin á svæði 3. Planið var að ég myndi kenna konunni allt sem ég kann í laxveiði, prófa þær aðferðir sem Bjössi í Veiðibúðinni við Lækinn, Óli gæd í Breiðdalnum og fleiri góðir menn höfðu kennt mér og helst læra eitthvað af mistökum líka. Ég lærði það sem ég kann í laxveiði í Soginu og hef því alltaf verið eins og álfur útúr hól þegar ég hef ekki getað slengt keilutúpunum þvert á strauminn, mendað tvisvar og látið túpuna “svípa” yfir strauminn. Núna vorum við vopnuð Hitch túpum, pínulitlum pöddum og mícrótúpum (að mestu). Fyrstu staðina á svæði 3 byrjuðum við á að fara eftir einhverju plani sem fólst í því að byrja að hitcha, fara svo í smáar flugur og svo stækka bara flugurnar, svona eins og hjá Gunna Helga í “svona tekur laxinn”. Fljótlega fór það að verða þreytt þar sem við urðum ekki vör við neitt líf. Fyrir ofan hyl #38-A sagði ég konunni að vinna sig niður strenginn sem þar er og niður fyrir skiltið sem á stóð númer veiðistaðarins en á meðan fór ég að sækja bílinn. Hún var með Sun Ray Shadow undir og þegar ég kom að bakkanum við skiltið spyr hún mig hvort það sé djúpt mín megin. Jú svaraði ég, það var djúpt þarna en af hverju spyrðu?

Konan hafði þá enn ekki fengið fisk á fluguna og vissi því ekki hvernig “taka” er öðruvísi en botninn. Hún spyr mig þá hvort það gæti verið að það hafi verið rifið í fluguna. Jú það gæti bara vel verið segi ég en asnast þá til að fara fram á bakkann (ég veit, ég veit.. fífl). Sé ég þá að það liggja fjöldinn allur af löxum í hylnum sem að sjálfsögðu styggjast við skuggann af vömbinni á mér (ég veit, ég veit.. megrun). Vegna þessa asnaskapar í mér ákváðum við að veiða hylina fyrir neðan en koma svo aftur sem og við gerðum. Klukkutíma seinna komum við aftur og í þetta sinn vopnuð Collie dog túpu sem er hnýtt á áltúpu. Skríðum fram á bakkann og það er frúin sem mundar stöngina. Túpan svífur yfir hylinn og lendir við landið hinum megin. Straumurinn hrifsar línuna með sér og ég garga á konuna “og svo strippa”. Frúin byrjar að fækka fötum en ég útskýri að hún eigi að rífa í línuna og hún verður við því. Skyndilega er rifið í hundinn (Collie dog) og stöngin kengbognar. Ég að sjálfsögðu missi stjórn á mér og byrja að öskra á konuna eins og óður maður. Mín alveg sallaróleg öskrar á mig tilbaka og segir mér að slappa af. Fimm mínútum síðar landar hún fyrsta flugufiskinum sínum, 49 cm spikfeitum sjóbirting. Ég veit að á myndunum virðist þetta vera staðbundinn urriði en það fer ekki á milli mála að um sjóbirting er að ræða.

Við hvílum hylinn í smá stund en svo fer ég töluvert upp fyrir staðinn og ég kasta hitch túpu á strenginn sem þarna er rétt ofan við hylinn. Í þriðja kasti fer fiskur í fluguna en tekur ekki. Ég held áfram að reyna og fljótlega neglir bjartur smálax fluguna. Hann reynist vera 63 cm langur og fékk að fara aftur í hylinn. Daginn eftir fórum við víða um svæðið og sáum fisk á fjórum stöðum, 19, 38-A, 48 og 50. Ég missti einn í 48 eftir að hafa reynt margar flugur. Kastaði þá tommu frances upp í strauminn og lét hana koma á “sveiflunni” yfir strauminn þar sem ég hafði séð fisk. Sá tók, var á í 30 sekúndur og svo missti ég hann. Vonlaust að eiga við þennan stað með flugunni þar sem mjög lág brú er þarna, rafmagnsgirðing fyrir aftan og fiskurinn liggur að miklu leyti beint undir brúnni og rétt neðan við hana.

Í morgun fórum við aftur í stað númer 48 og settum í tvo fiska en misstum. Fórum þá í 38-A og skriðum að staðnum. Guðrún kastar rauðri Frances tvíkrækju #14 yfir staðinn og í fimmta kasti neglir laxinn fluguna. Það skyldi þó ekki vera að hún fengi fyrsta flugufiskinn og fyrsta laxinn í fyrsta laxveiðitúrnum um ævina. Fiskurinn var á í 30 sekúndur og svo varð allt slakt, eða öllu heldur skaust flugan nánast uppá bakka. Við reyndum áfram á svipuðum stað en svo færði ég mig neðar og kastaði kvarttommu Frances með tungsten keilu upp í strauminn og lét hana koma á “sveiflunni” beint uppí nefið á fiskum sem lágu rétt neðan við okkur. Annar bjartur smálax neglir fluguna og reynist vera 59 cm þegar hann kom á land. Sá fékk líka að fara tilbaka.

Áin er ágæt sem slík en því miður voru fiskar á alltof fáum stöðum. Ég er ekkert ósáttur við 2 laxa og 1 sjóbirting á tveimur dögum en það verður að segjast að það er nánast bara fiskur á þremur stöðum. Vegslóða völundarhúsið þarna er ekki fyrir hvern sem er né heldur sú rosalega umferð fólks og vélknúinna ökutækja við ána. Ég geri mér grein fyrir því að það var verslunarmannahelgi en það er alveg sama. Golfboltar í þúsunda tali komu fljótandi niður ána, mjög víða var gamall gaddavír á bakkanum og mikið af rusli. Einhver snillingurinn hafði sturtað hlassi af múrbroti beint á bakkann (sjá mynd). Skelfilegt að vera með einn besta veiðistað árinnar á miðjum golfvelli og múgur og margmenni að rölta þar um. Eitt skiptið var ég búinn að skríða á hnjánum útí miðja á fyrir ofan brú og kastaði bakkastinu undir rafmagnsgirðinguna og reyndi að stýra framkastinu undir brúna, lyfta svo stönginni og hitcha strenginn undir brúnni. Í því koma túristar labbandi yfir brúna, stoppa á brúnni, kíkja fram af og spyrja mig svo um aflabrögð. Til hvers var ég að’ hafa fyrir því að skríða þarna um? Annað atvik á sama stað en þá kemur einn að og spyr hvort mér sé sama þó hann fái að henda nokkur köst með maðk þarna.. hvort ég væri ekki til í að leyfa sér það.. og bíða á meðan!!!!! Við sama stað er bílastæði veiðimanna.. merkt og allt. Þar rétt fyrir ofan er þriðji besti veiðistaður árinnar og sá þriðji með einhverjum fisk í. Til að komast að þeim stað frá bílastæðinu þarf að fara yfir rafmagnsgirðinguna en það er ekkert hlið þar við.. og það er rafmagn á girðingunni. Veiðihúsið er ekki uppá marga fiska en þessi vöðlugeymsla sem er auglýst á netinu hjá Stangó er kjallarinn í húsinu og hann er læstur. Fullt af punktum sem mér finnst að veiðifélagið þurfi að laga svo fleiri kaupi sér veiðileyfi þarna.

Heilt yfir var túrinn fínn, frúin fékk fyrsta fiskinn sinn á fluguna og ég fyrstu tvo laxa sumarsins. Við lærðum bæði alveg helling og erum miklu betur klár í slaginn fyrir Laxá í Nesjum. Takmarkinu náð. Ég hef skilaboð til veiðifélags Þverár og ef einhver tengdur þeim les þessar línur þá má ná á mig með tölvupóst á stjaniben@stjaniben.com. Skellti inn myndaalbúmi með myndum úr ferðinni.