Stórir urriðar úr Minnivallalæk

Loksins þegar ég hef tíma til að skrifa er um að gera að moka bara inn nýjum póstum. Betra samt að aðskilja hverja veiðiferð fyrir sig. Marg umræddur bandaríkjamaður sem fór með okkur strákunum á Grímstunguheiði hefur undanfarnar vikur flakkað um landið að veiða silung. Í gær veiddi hann í Minnivallalæk og ég fór með honum að sýna honum alla “leynistaðina”. Við byrjuðum í Stöðvarhyl til að koma honum í samband við fisk og ná úr honum mesta hrollinum. Hann var búinn að sjá myndir hjá mér og var alltof æstur að byrja að veiða í læknum. Eftir góða stund í Stöðvarhyl að berja flugum á móti vindi var minn maður orðinn vel pirraður. Ekki hjálpaði að sjá skepnurnar í hylnum sýna sig reglulega en geta ekki drullað út flugum. Ég sýndi honum hvernig íslendingar fara að því að kasta á móti vindi og með smá æfingu fór þetta að gerast. Svo festir hann og slítur. Ég tek að mér að græja nýjan taum og smelli undir tveimur flugum. Mýpúpu með tungsten haus á dropperinn en Copper John númer 14 á point. Í öðru kasti neglist tökuvarinn á kaf, minn maður rífur í og uppúr djúpinu rýkur þessi líka fallega skepna hátt í loft upp. 65 cm hrygna tekur svo sporðadansinn fyrir okkur og rýkur fram og tilbaka í hylnum áður en ég næ að koma háfnum undir hana. Flugan úr, myndir og aftur útí. Kirk var í skýjunum og þakkar mér fyrir að halda sér jákvæðum meðan ekkert gekk. Fiskurinn var spikfeitur og bandaríkjamaðurinn aldrei fengið stærri urriða. Deginum var bjargað.

Seinna um kvöldið fórum við á staðinn minn og sjáum fisk í uppítökum. Skriðum niður fyrir hann og Kirk byrjar að bjóða honum þurrflugur. Svo fleiri þurrflugur. Svo óþyngdar púpur. Svo fleiri þurrflugur. Svo emergers. Svo tók ég við og hélt áfram að bjóða honum flugur. Ekki vildi þessi skepna nokkurn skapaðann hlut og við sáum aldrei flugur fljóta framhjá. Hvern fjandann var skepnan að éta svona mikið? Við vorum búnir að prófa allt sem hugsast gat að væri í læknum, lengja taum, stytta taum, minnka ummál taums, bera á og ég veit ekki hvað. Eftir að hafa eytt allavega góðum 90 mínútum í þennan eina fisk ákváðum við að hætta við hann og ég fékk leyfi til að prófa eitt að lokum sem púrítanar munu seint samþykkja. Að kasta litlum hvítum Nobbler andstreymis og strippa hratt niður ána og framhjá fisknum. Bandaríkjamanninum leist nú ekki á blikuna og sagði að ef þetta virkaði skyldi hann éta hattinn sinn.

Fyrsta kast… Ekkert. Annað kast. Flugan lendir, strippið hefst, flugan fer framhjá og yfirborðið ólgar. Skyndilega stefnir tundurskeyti í áttina að mér og ég eyk hraðann á strippinu. Búmm.. fiskurinn neglir!!! Stekkur, rýkur upp ána og brunar undir bakkann. Einhverjum mínútum síðar endar ein skemmtilegasta barátta mín við fisk þegar Kirk rennir háfnum undir 63 cm hrygnu. Nobblerinn rétt hangir í vörinni. Myndataka og svo aftur útí. Frábær endir á frábærum degi.

Því miður voru allar myndir teknar á myndavél bandaríkjamannsins sem hann lofaði að senda mér við heimkomuna ásamt fleiri myndum úr ferðalagi sínu á Íslandi. Ég mun að sjálfsögðu deila þeim með ykkur þegar þær lenda.