Galtalækur í góða veðrinu í gær

Undanfarna 20 daga hefur veitt hér á landi bandaríkjamaður á mínum vegum og hann hefur veitt vel. Síðasti dagurinn hans var í gær og mér tókst að hafa uppi á leyfi fyrir hann í Galtalæk með ótrúlegri heppni. Hann hafði veitt þar einn dag áður og gert góða veiði og vildi ólmur komast aftur. Fyrir, eins og ég segi, algera heppni tókst mér að redda því og hann bauð mér að veiða með sér þar í gær. Þar sem ég er ótrúlega upptekinn maður sá ég mér ekki fært nema veiða með honum hálfan daginn og var kominn á staðinn um 9:30 í gærmorgun. Þegar ég lagði af stað úr bænum var þungbúið og dálítil gola. Á Hellisheiði var svartaþoka en þegar ég renndi niður Kambana sá ég hvar sólin skein í fjarska. Við komuna í Galtalæk var þar brjáluð blíða og það fyrsta sem ég gerði var að smyrja allt sem hét bert hold með Mygga, mýflugnafælunni minni sem lyktar svo viðbjóðslega.

Ég fann minn mann dálítið neðan við Steinbogann og hann sagði mér að hann hefði sett í fisk sem honum tókst ómögulega að landa sjálfum. Fiskinn hafði hann fengið í Steinboga (hvar annars staðar?) og þeir sem þar þekkja til vita að þar er mjög erfitt að landa stórum fiskum, sérstaklega ef maður er með langan taum og tökuvara. Við ákváðum að reyna við Steinbogann saman og ég fékk að byrja þar sem ég yrði svo stutt við veiðar. Eftir aðeins nokkur köst tókst mér að brjóta stöngina mína og bandaríkjamaðurinn tók við. Við vorum á austurbakkanum, sem er kannski ekki besti bakkinn að vera á en bandaríkjamaðurinn fullvissaði mig um að rennslið væri betra þeim megin. Uppsetning var með þeim hætti að taumurinn var kónískur 9 feta Rio taumur, 8,2 punda. Þar framan á var bætt við 30-40 cm af 6,2 punda taumefni sem hnýtt var í stóra og þunga vorflugupúpu. Sú fluga þjónaði nánast þeim eina tilgangi að sökkva og koma öllu draslinu hratt niður á botn en þar sáum við nokkra stóra urriða éta á fullu. Hnýtt í buginn á þeirri flugu kom svo taumstubbur, 5 punda, c.a. 20-30 cm langur og á endann á honum var lítil mýpúpa með tungsten kúlu. Efst á þessu öllu saman rétt áður en kom að flugulínunni var svo lítil gul kúla sem virkaði sem tökuvari. Þessi litla kúla hélst ekki á floti en það kom ekki að sök því hún var nóg til þess að maður gat séð alla hreyfingu á taumnum og flugunum og ef hún stoppaði, reif maður í.

Þetta fékk allt saman að fljúga þarna um með birki hríslur og hvönn á bakkanum. Gróðurinn virkaði sem fínasta skjól því við komumst ansi nálægt fiskunum og gátum vel fylgst með þeim, í felum á bakvið hvannarrunna. Fljótlega fékk bandaríkjamaðurinn töku og þar var á ferðinni einn af minni fiskum Steinbogans. Feitur og fallegur c.a. pund fiskur kom á land og svo útí aftur. Það var komið að mér og bandaríkjamaðurinn fór upp á brúnina og lóðsaði mér með köstin. Þegar eitt kastið fór aðeins of langt til vinstri fyrir stóra fiskinn sem við vorum að reyna við stoppaði litla gula kúlan og ég togaði í línuna. Eitthvað togaði á móti sem síðan rauk um allan hylinn með öllum illum látum. Bandaríkjamaðurinn kom niður og tók fram háfinn. Svipaður fiskur og hann hafði fengið stuttu áður lá í háfnum og fékk svo að fara aftur útí. Aftur var skipt um veiðimann og ég fór uppá brúnina.

Við vorum búnir að skipta ört um flugur og höfðum prófað margt. Við sáum hvar þessi stóri var og sáum að hann var að éta alveg á fullu. Stundum kom hann niður um c.a. hálfan metra að sækja æti sem flaut framhjá. Við vorum líka búnir að setja flugur alveg við hann en hann vildi ekki það sem við buðum honum. Ég skildi fluguboxin mín eftir þegar ég fór uppá brúnina og bandaríkjamaðurinn valdi flugu sem ég hef sýnt hér áður og heitir Chromie. Þessi útgáfa sem hann valdi er hnýtt með efni sem heitir að mig minnir Strecth floss eða eitthvað álíka og virkar svart en er í raun dökk fjólublátt. Kúlan er úr tungsten og það er silfraður undirbúkur (underbody). Ég fylgdist vel með og byrjaði líka að taka upp myndband. Eftir aðeins örfá köst sá ég hvar fiskurinn færir sig til hægri að sækja eitthvað og á sama tíma stoppar litla gula kúlan. TAKE, TAKE!! öskraði ég á bandaríkjamanninn en þess þurfti ekki því hann hafði alveg séð kúluna stoppa. Næsta sem ég sá var hvar stóri fiskurinn rýkur af stað og stöngin hjá veiðifélaga mínum var í keng.

Þegar búið var að landa með herkjum var fiskurinn myndaður ásamt veiðimanni og svo sleppt aftur. Ég tók við og náði einum litlum í viðbót áður ég þurfti að rjúka aftur í bæinn. Sannarlega skemmtilegur morgunn í frábæru veðri og ég sé það að ég þarf að fara að veiða urriða meira um hásumar í staðinn fyrir að standa alltaf í þessum vorveiði barningi. Eða kannski bara gera bæði og veiða þá bara fleiri daga… Hhmmm það er spurning. Eitt er víst að umhverfi Galtalækjar er allt annað í endann á júní en í byrjun apríl. Hér að neðan má sjá myndband frá þessu öllu saman og svo nokkrar myndir í þartilgerðri möppu.