Laxá á Refasveit 6.-9. sept 2009

Við komuna í veiðihús rukum við beint í veiðibókina og sáum okkur til mikillar skelfingar að á morgunvaktinni höfðu 8 laxar verið veiddir, allir á maðk og allir drepnir. Ég er ekki að lasta maðkveiði enda maðkveiði leyfð og maðkveiðimenn með í för. Ég er hins vegar ósáttur við að menn fóru ekki eftir settum reglum sem segja að aðeins megi taka 3 laxa á hverja stöng á dag. Áin var á mörkum þess að detta í metveiði (sem við reyndar vissum ekki þá) og ekkert nema ánægjulegt að vel væri búið að veiðast. Áin bar þó vott um ákveðið lífleysi þessa fyrstu vakt okkar og hvort það tengdist þessari mokveiði þá um morguninn eða ekki skal ósagt látið.

Hvað um það. Við sem komnir vorum, ég, pabbi og KKK félagi okkar skiptum liði. Við pabbi höfum komið áður svo ég tók KKK uppá mína arma og ætlaði að sýna honum ána. Við skutluðum kallinum í Kistu (þó ekki líkkistu) og fórum sjálfir í Flaum. Við byrjuðum á því að skríða fram á brúnina og horfa á lax við stóra grjótið neðst í staðnum. Ég fór niður en KKK var eftir uppi að sjá viðbrögð við flugum. Sú fyrsta sem fór yfir var Silver sheep #12 en í c.a. öðru kasti sem lenti nálægt laxinum fór hann sína leið. Svei mér þá ef ekki má lenda lítil fluga á línu #6 með löngum taum nálægt laxinum án þess að hann fælist… fyrr má nú vera viðkvæmnin. Við reyndum við Flaum, Efri- og Neðri Rana og Grófarhyl en ekkert gekk. Við færðum okkur á Horn og Hornbreiðu en ekkert gekk. Innan skamms hringdi kallinn og var þá kominn upp úr gilinu. Við skiptum liði uppá nýtt og KKK veiddi Göngumannahyl og Húsakvörn en við kallinn fórum í Ármót, Hrafnshyl og Nátthagahyl. Svo heyrðum við í KKK og hann hafði séð lax í Göngumannahyl sem hann var að reyna við. Við ákváðum að reyna eitthvað nýtt í Grófarhyl.

Ég óð yfir á brotinu neðst í staðnum og skreið með bakkanum og kastaði svartri Frances, hálftommu tungsten keilutúpu upp fyrir mig. Túpan sökk vel og rann meðfram klöppinni sitt hvoru megin. Ég strippaði svo inn þegar túpan nálgaðist mig í stuttum ákveðnum rykkjum. Fyrir c.a. miðjum hyl virkaði þetta og það var tekið í. Fiskur var á og landað var 4 punda hrygnu. Meira varð ekki á þessari vakt. Morguninn eftir ákvað KKK að veiða Norðurána svo við kallinn ákváðum að skipta liði, ég færi í Kistu og veiddi mig svo niður í ós en kallinn færi á Flaums/Rana svæðið. Ég varð var við lax í Kistu en hvergi annars staðar. Ég veiddi hvern einasta hyl, misvel þó eftir því hversu mikla trú ég hafði á viðkomandi stað, en án þess að verða var við neitt. Ég heyrði í kallinum sem hafði fengið fisk á maðkinn í Grófarhyl. Nú voru báðir laxarnir komnir úr þeim stað sem annars er nokkuð erfitt að veiða, allavega að mínu mati. Þar er erfitt að koma flugu fyrir laxinn, aftur að mínu mati, þar sem bakkastið er erfitt. Við fórum í mat. Kjötsúpan sem mamma sendi okkur með var frábær.

Eftir góðan lúr mættum við galvaskir til veiða á ný með von í brjósti og kjötsúpu í mallakút. Nú skyldi laxinum mokað upp. Aftur fórum við víða en ekki vildi laxinn taka, hvorki flugurnar mínar né maðka þeirra félaga. Við pabbi vorum nú að makkera stöng og KKK var víðs fjarri. Kallinn ákvað að hætta snemma og á leið upp í veiðihús bað ég hann að skilja mig eftir rétt neðan við veiðihúsið því ég ætlaði að skoða mig um. Ég fann streng sem mér leist vel á og kastaði Frances micrókeilu á hann en ekkert gekk. Ég röltið örlítið neðar þar til ég kom að fallegri breiðu sem mér leist hrikalega vel á. Einhverra hluta vegna var ég sannfærður um að það væri fiskur þarna. Ég byrjaði með micrókeiluna en fékk ekki högg. Ég minntist orða frænda míns sem sagði mér að oft hjóluðu hængar í Sun Ray á haustin þar sem þeir væru að verja sín “óðöl” fyrir hrygninguna. Hhhhhmmm ekkert ólíklegt og alveg eins gott að prófa það eins og hvað annað. Ég hugsaði með mér að fiskur sem væri kominn svona langt inn á dal hlyti að vera búinn að vera í ánni í einhvern tíma og væri svona farinn að gera sig líklegan. Þó fannst mér Sun Ray í fullri stærð vera full mikið af því góða og valdi því að nota Blue charm hnýtta á töluvert minni plasstúpu og ég hafði keypt á N1 í Nesjunum í fyrra. Fyrsta kast og smáurriðatittur lét glepjast. Ég kláraði breiðuna en varð ekki var að öðru leyti. Ég stóð neðst á breiðunni (þó á bakkanum) og virti þennan fallega stað fyrir mér. Skyndilega sá ég uppítökur þarna neðst og ég ákvað að reyna að ná mér í annan urriða, vonandi afa þess sem tók fyrst. Ég kíkti í boxið og valdi fallega litla keilutúpu, Munroes Killer. Fyrsta kast aðeins upp fyrir mig, túpan látin sökkva aðeins og svo strippað hratt. Kastið lenti alveg við bakkann hinum megin. Flugan rýkur af stað og skyndilega sé ég boðaföllin á eftir flugunni. Línan var á enda og ég þurfti að teyma fluguna örlítið lengra þar til laxinn tók loksins alveg við bakkann mín megin. Æðisleg taka en eftir góða baráttu losnaði úr laxinum í löndun. Í stað þess að hala inn og hvíla mig eitthvað kastaði ég í hugsunarleysi strax aftur í átt að laxinum sem synti aftur að bakkanum hinum megin. Ekkert!! Ég kastaði aftur og skyndilega sé ég boðaföllin koma aftur og í miðjum hyl er flugan negld af miklum krafti. Ég trúði ekki mínum eigin augum. Eftir snarpa baráttu landaði ég fallegri 4 punda hrygnu og fann tvíkrækjuna lengst ofan í koki. Frábær endir á annars tíðindalitlum og erfiðum degi. Staðurinn var ómerktur en fékk nafnið Stjánabreiða meðal okkar félaga.

Þetta reyndist eini laxinn á þessari vakt og samtals voru komnir þrír laxar á land, tveir á fluguna og einn á maðkinn.

Kallinn með 'ann í Kistunni

Morguninn eftir byrjuðum við allir saman í Kistu og veiddum bara á eina stöng. Restin af ánni yrði allavega vel hvíld á meðan og við gætum allir verið saman ef það hlypi nú á snærið hjá okkur. Kallinn setti strax í lax á maðk í Kistunni og það virkilega fallegan fisk. Hængur sem var 69 cm, hnausþykkur og silfraður lét hafa vel fyrir sér. Við reyndum við Gljúfrabúa áður en við skiptum liði aftur. KKK fór í Flaums/Rana svæðið en við kallinn fórum í Göngumannahyl. Við reyndum við lax sem við sáum í Göngumannahyl en ekkert gekk svo við ákváðum að ég skyldi sýna kallinum Stjánabreiðu. Við fórum eftir kúnstarinnar reglum, flugan fékk að fara fyrstu umferð (þannig fæ ég alltaf að byrja). Ekki leit hann við flugunni svo að komið var að maðkakallinum að reyna. Flotholt, sakka og loks maðkur rann meðfram bakkanum hinum megin. Ég skal alveg viðurkenna það að mér finnst mjög spennandi að fylgjast með maðkveiðiköllum og þá sérstaklega stangartoppinum hjá þeim því þegar maður sér hann kippast til þá veit maður að það er komið “samband”. Stuttu síðar fór stangartoppurinn einmitt að kippast til og fiskur var á. Nú var orðið 3-2 fyrir maðkinum!!

Flottur fiskur. Þessi reyndist vera fiskurinn sem markaði nýtt met í Laxá á Refasveit

Klukkan 13:00 renndi KKK í hlaðið á þessu fallega veiðihúsi og byrjar á því að fara í skottið á bílnum. Það vissi bara á eitt og úr því tekur hann fallegan 4 punda, silfraðan lax í plasti. F**CK, nú var orðið 4-2 fyrir maðkinum. Ég þurfti að fara að herða mig en þó gætti mikillar ánægju með það að allir voru komnir með fisk. Þess skal þó getið að allur þessi metingur með maðk og flugu er bara í gríni og ekki bar á neinu slíku milli okkar félaga. Ég nýt þess að reyna að pranga inná þessa kalla mínum trúarbrögðum og þeir vonandi taka því bara eins og hverju öðru gríni. Ég gerði heiðarlega tilraun til að veiða á maðk í þessari ferð en eftir tvö misheppnuð köst sem bæði enduðu í bakkanum hinum megin ákvað ég að gefast upp í því. Ég þurfti meira að segja að slíta í seinna skiptið og tókst því ekki að koma maðki í ána.

Morgunvaktin gaf okkur 3 fiska og útlitið var gott. Afgangurinn af kjötsúpunni bragðaðist jafnvel betur en deginum áður en lúrinn varð ekki í þetta sinn því ég þurfti að keyra kallinn útá Blönduós að kaupa fleiri sökkur!!! Jæja svona er það bara. Á seinni vaktinni eyddum við alltof miklum tíma í fiska sem voru ekki að taka. Það er alltaf sama sagan með okkur, við festumst alltaf í fiskum sem við sjáum en vilja ekki taka. Seinni vaktin gaf okkur ekkert nema holla útiveru, ferskt loft og góðan félagsskap. En að allri væmni sleppt þá var bara skítkalt og leiðindaveður og við hættum snemma.

Síðasta morguninn var ég einn á stöng og byrjaði í Göngumannahyl á meðan þeir gömlu fóru í Kistuna. Ég fór óvarlega

Greinarhöfundur að reyna að gera laxinn stærri en hann var!!

og styggði fisk í hylnum svo ég rölti niður í Snaga sem er mjög fallegur veiðistaður rétt ofan við þjóðvegsbrú. Eftir að hafa veitt hann stóð ég frammi fyrir ákvörðun. Ég vissi að gömlu kallarnir kæmu niður í Flaums/Rana svæðið sem er þarna rétt fyrir neðan brú og ég vissi að ég þyrfti að koma mér upp úr gilinu. Spurningin var hvort ég ætti að fara upp og svo aftur niður og veiða Flaums/Rana svæðið og fá þá svo til að skutla mér að sækja bílinn eða hvort ég ætti að rölta tilbaka að sækja bílinn. Þegar ég var kominn upp leist mér betur á að halda áfram að veiða. Ég var alltof vel klæddur og sá ekki útum gleraugun fyrir móðu. Ég var líka að spræna á mig. Ég fór yfir girðingar og skreið niður að hylnum en stoppaði í miðri brekku. Þarna var ég staddur hinum megin við bílastæðið og var að koma að staðnum á annan hátt en ég hafði nokkurn tímann áður gert. Þarna er brött grasbrekka og hár klettaveggur á bakkanum hinum megin. Grasið var mjög blautt og ég byrjaði á því að rífa mig úr tveimur jökkum. Ég var á hnjánum því ef ég hefði staðið væri allt búið. Ég var ennþá að míga á mig og ég varð því að láta vaða þarna í brekkunni á hnjánum. Ég skora á ykkur alla sem þetta lesið (karlkyns) að spræna á hnjánum með vöðlurnar á hælunum…. Ekki gott!!

Ég varð að gefa mér góða stund að kólna niður þarna áður en ég gæti sett gleraugun upp aftur svo að ég ákvað að skipta um flugu og gera mig kláran. Ég lengdi tauminn í c.a. 13-14 fet og setti undir hálftommu svarta frances, tungsten keilutúpu. Ég vissi nákvæmlega hvar fiskurinn var og mig grunaði að ég þyrfti að koma flugunni niður til hans. Ég lagðist í grasið og renndi mér á bakinu niður hlíðina, niður í grjótið á bakkanum. Þar kraup ég og byrjaði að kasta. Eftir að hafa fest fluguna í bakkanum fyrir aftan mig nokkrum sinnum skreið ég aðeins ofar til að koma mér í betri stöðu. Ég náði góðu kasti og túpan lenti aðeins uppá klöppinni 45° og c.a. 8 – 10 metrum fyrir neðan mig. Strengurinn í miðjum hyl tók línuna en svo finn ég að það er tekið í. Tekið í svona með rykkjum og ég lyfti stönginni varlega og finn að fiskurinn er á. Tilfinningin var ótrúleg og ég fann adrenalínið streyma um æðarnar á mér. YES, YES, YES… kallaði ég upp yfir mig af gleði. Ég var ótrúlega ánægður með að vera búinn að setja í þennan fisk og taka var svo skemmtileg. Ég var búinn að hafa mikið fyrir þessum fiski bæði þarna um morguninn og deginum áður. Ég var þreyttur og vonlítill þegar fiskurinn tók en gleðin var svo mikil og tilfinningin svo æðisgengin. Ég vona að ég gleymi þessu aldrei því þetta er það sem ég elska við að veiða. Ég hef verið spurður að því hvernig ég nenni að standa útí á og berja hana klukkustundum saman og fá kannski bara einn fisk. Þarna var svarið. Þessi frábæra tilfinning sem kemur yfir mig þegar mér tekst loksins að setja í fisk eftir að hafa haft svona mikið fyrir honum. Mér var ekki kalt, ekki heitt, ekki blautur, ekki þreyttur. Ekkert nema fullkomin ró. Það var töggur í þessum fisk og ég var lengi með hann en með snilldar tímasetningu komu þeir gömlu (eða öllu heldur þeir eldri) keyrandi þarna að alveg í blálokin. Nógu tímanlega til að smella af mér mynd með fiskinn áður en ég sleppti honum. Frábær endir á frábærum túr.

Seinna fréttum við af því að við áttum þann lax sem markaði nýtt met í Laxá á Refasveit. Allt um það mál á

Takið eftir þykktarmuninum

VötnogVeiði.is

Þessi túr skilur eftir sig tvo skemmtilega umræðupunkta. Í fyrsta lagi, getur verið að sami fiskur hafi tekið túpuna strax aftur eftir að ég var búinn að missa hann? Eða var þetta kannski bara annar fiskur og algjör tilviljun að hann tók á nákvæmlega sama hátt og sá sem ég missti? Í öðru lagi þá fengum við fisk sem var “aðeins” 69 cm að lengd en þegar hann kom að landi vorum við vissir um að hann væri stærri. Það er svo sem ekkert nýtt að veiðimenn vilja strax ljúga til um stærð á fiskum en þessi var verulega þykkur og trjónan/munnsvæðið dálítið svona voldugt einhvern veginn. Þegar við svo bárum saman við fiska sem voru 64 cm á lengd sáum við muninn greinilega. Getur verið að þessi þykki sé tveggja ára lax sem er bara svona stuttur? Eða er þetta bara eins og með mannfólkið, öll erum við misbreið eftir stærð? Þetta segir allavega eitthvað en þessi fiskur vigtaði þó ekki nema 3 kíló á gömlum pundmæli. Tja.. læt allavega mynd fylgja með.